Co po Clean Coachingu wiem o Depresji
Z racji wykonywanych zawodów patrzę na Depresję z różnych stron. Clean Coaching i Clean Language – pozwoliły mi spojrzeć z kolejnej.
Tydzień temu byłem na warsztacie prowadzonym przez Juliana Czurko – chociaż słowa: “byłem” i “warsztacie” raczej nie oddają mojego doświadczenia.
Teraz jednak nie o tym.
Kilka dni temu po warsztatach, które prowadziłem z młodzieżą, jedna z uczestniczek zapytała mnie jak reaguję na pocięte nadgarstki.
Odpowiedziałem, że to trochę zależy gdzie i kiedy. I że nie uczę się reagować na sytuacje które mnie spotykają. Ponieważ pozwalam sobie czuć.
Bardzo podobnie było podczas Clean Coachingu.
Pojawiło się we mnie marzenie, by każdy człowiek mógł tego doświadczyć. Chociaż kilku sesji, żeby usłyszeć pytania Cleanowe, doświadczyć pracy z metaforą.
I z tym zostać.
Minął ponad tydzień od mojego doświadczenia. Powiem Wam co wiem po tym tygodniu.
Co jeszcze?
I co jeszcze?
I co jeszcze?
I co jeszcze?
Czyli co, widzimy się na następnym spotkaniu z Clean Coaching?
Żartuję ![😉]()
![😉](https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t57/1/16/1f609.png)
![😉](https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t57/1/16/1f609.png)
Tak czy inaczej – patrz trochę szerzej.
Wracając do Depresji i okolic. W utworze Ego-tyka (Hans Solo – miażdży serce i mózg) jest pytanie:
❞Co możesz odpowiedzieć dzieciakowi który pokazuje ci sznyty
By wyjącą rozpacz zagłuszył ból fizyczny
Patrzy w ciebie dwojga oczu odległa galaktyka
Mówi „Chciałem się zabić uratowała mnie twoja muzyka”
A ja stoję jak zaklęty przywalony tym ciężarem
Ile może mieć lat piętnaście
Mówię „dziękuję” niewiele więcej umiem z siebie wydusić
Choć nie wiem może powinienem przytulić
Schować do kieszeni i zabrać stąd
Gdzieś gdzie ciepło i bezpiecznie i owinąć w koc
Przechować na dłużej z dala od wszystkiego
Jak pomóc przetrwać burzę kiedy nie wiem nic
I nie umiem niczego❝
Bardzo bym chciał głośno i jednoznacznie powiedzieć: tak – depresja zabija, tak – zabiera również dzieci.
Nie trzeba być terapeutą żeby pomóc dziecku z depresją. Po licznych warsztatach dla rodziców myślę, że czasami wystarczy być.
Chyba, że nie wystarczy, wtedy warto poszukać osób zajmujących się tym zawodowo.